மு. தளையசிங்கம் என்பவர் ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் ஒரு தனித்துவமான ஆளுமை மற்றும் நவீனத்துவத்தின் முன்னோடி ஆவார். 1935 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 27 ஆம் தேதி யாழ்ப்பாணத்தின் புங்குடுதீவு மண்ணில் பிறந்த இவர், தமிழ் இலக்கிய விமர்சனத் துறையில் தர்க்க ரீதியாகவும் தத்துவ ரீதியாகவும் மிகப்பெரிய பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியவர். இவரது சிந்தனைகள் வெறும் இலக்கியத்தோடு நின்றுவிடாமல், மனித குலத்தின் பரிணாம வளர்ச்சி மற்றும் ஆன்மீக விடுதலை நோக்கிய தேடலாக விரிந்தன.
தோற்றமும் இளமைக்காலமும்: புங்குடுதீவின் வேர்கள்
ஈழத்தின் ஒரு சிறிய தீவான புங்குடுதீவு, பல அறிஞர்களையும் கல்வியாளர்களையும் உருவாக்கிய மண். அங்கு பிறந்த மு. தளையசிங்கம், தனது ஆரம்பக் கல்வியை உள்ளூர் பாடசாலைகளிலும், உயர்கல்வியை யாழ்ப்பாணத்தின் முன்னணி கல்லூரிகளிலும் பயின்றார். ஒரு ஆசிரியராகத் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய அவர், பின்னர் முழுநேரச் சிந்தனையாளராகவும் எழுத்தாளராகவும் மாறினார்.
அவரது இளமைக்காலம் என்பது ஈழத்தில் தமிழ் தேசியம் மற்றும் இடதுசாரிச் சிந்தனைகள் வேரூன்றி இருந்த காலம். ஆனால், தளையசிங்கம் எப்போதுமே கூட்டத்தோடு கோவிந்தா போடுபவராக இருக்கவில்லை. எதனையும் ஆழமாக ஆராய்ந்து, அதன் வேர் வரை சென்று உண்மை என்னவென்று கண்டறியும் குணம் அவரிடம் இருந்தது. இதுவே அவரைப் பிற்காலத்தில் ஒரு ‘தனித்துவமான குரலாக’ மாற்றியது.
‘மூன்றாம் பக்கம்’ தத்துவம்: ஒரு புதிய உலகளாவிய பார்வை
மு. தளையசிங்கம் இலக்கிய உலகிற்கு வழங்கிய மிக உன்னதமான கொடை ‘மூன்றாம் பக்கம்’ (The Third Side) ஆகும். 1960-களில் தமிழ் இலக்கிய உலகம் இரண்டு துருவங்களாகப் பிரிந்து கிடந்தது:
- பழமைவாதம் / கலைக்காகக் கலை: அழகியல் மற்றும் மொழியின் செழுமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தவர்கள்.
- மார்க்சிய முற்போக்குவாதம்: இலக்கியம் என்பது சமூக மாற்றத்திற்கான கருவி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டத்தைப் பேச வேண்டும் என்று வாதிட்டவர்கள்.
தளையசிங்கம் இந்த இரண்டு தரப்புகளிலும் உள்ள உண்மைகளை ஏற்றுக்கொண்ட அதேவேளை, அவற்றின் குறைகளையும் சுட்டிக்காட்டினார். மார்க்சியம் மனிதனின் பௌதிகத் தேவைகளைப் பேசினாலும், அவனது ஆன்மீகத் தாகத்தைத் தீர்க்கத் தவறிவிட்டது என்றார். அதேபோல், பழைய ஆன்மீகம் மனிதனை உலகியல் வாழ்விலிருந்து அந்நியப்படுத்தியது. இந்த இரண்டு போதாமைகளையும் நீக்கி, அறிவியலையும் ஆன்மீகத்தையும் இணைக்கும் பாலமாக அவர் ‘மூன்றாம் பக்கம்’ எனும் தத்துவத்தை முன்வைத்தார்.
பரிணாம வளர்ச்சியின் அடுத்த கட்டம்: சடம், உயிர், மனம்
தளையசிங்கம் மனிதனை ஒரு முழுமையான உயிரியாகப் பார்த்தார். மனிதன் என்பவன் வெறும் சதைப்பிண்டம் அல்ல. அவர் மனித வளர்ச்சியினை மூன்று நிலைகளாகப் பிரித்தார்:
- சடம் (Matter): உடல் சார்ந்த வளர்ச்சி மற்றும் பௌதிக உலகம்.
- உயிர் (Life): உயிரியல் இயக்கங்கள் மற்றும் உணர்வுகள்.
- மனம் (Mind): அறிவு, தர்க்கம் மற்றும் சிந்தனை.
இன்றைய மனிதன் ‘மனம்’ என்ற நிலையில் நின்றுவிட்டான். ஆனால், பரிணாமம் அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. மனிதன் மனத்தையும் தாண்டி ஒரு ‘அதிமன’ (Supramental) நிலையை அடைய வேண்டும் என்று அரவிந்தரின் தத்துவங்களை ஒட்டித் தளையசிங்கம் வாதிட்டார். இந்த மாற்றமே மனிதனுக்கு உண்மையான சாந்தியையும் மகிழ்ச்சியையும் தரும் என்பது அவரது தீர்க்கதரிசனம்.
‘ஏழாண்டு இலக்கிய வளர்ச்சி’ – விமர்சனத் துறையில் ஒரு பூகம்பம்
1956 முதல் 1963 வரையிலான காலப்பகுதியை ஆய்வு செய்து அவர் எழுதிய ‘ஏழாண்டு இலக்கிய வளர்ச்சி’ நூல், தமிழ் விமர்சனத் துறையில் ஒரு பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. அதுவரை ‘விமர்சக விக்கிரகங்களாக’ மதிக்கப்பட்ட பலரை அவர் தர்க்க ரீதியாகக் கேள்வி கேட்டார்.
அவர் தனது விமர்சனங்களில் முன்வைத்த முக்கியமான கருத்துக்கள்:
- திறனாய்வின் நடுநிலைமை: ஒரு படைப்பாளியின் அரசியலைப் பார்க்காமல், அவனது படைப்பு சொல்லும் உண்மையை ஆராய வேண்டும்.
- சமூக வரலாற்றுப் பார்வை: இலக்கியம் என்பது அந்தந்த காலத்தின் சமூக, பொருளாதாரச் சூழலில் இருந்து எப்படி உதிக்கிறது என்பதை அவர் விளக்கினார்.
- போலித்தனங்களைச் சாடுதல்: முற்போக்கு என்ற பெயரில் செய்யப்படும் வெறும் பிரச்சாரப் படைப்புகளை அவர் நிராகரித்தார்.
அவரது விமர்சனங்கள் கடுமையானவையாக இருந்தாலும், அவை ஆக்கபூர்வமானவை. ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியம் தனது அடையாளத்தைத் தேடிக் கண்டடைய அவரது வழிகாட்டுதல் மிக முக்கியமானது.
தளையசிங்கத்தின் இலக்கியப் படைப்புகள்
தளையசிங்கம் வெறும் விமர்சகர் மட்டுமல்ல, ஒரு சிறந்த படைப்பாளியும் கூட. அவரது சிறுகதைகள் மற்றும் நாவல்கள் மனித மனதின் ஆழமான அடுக்குகளைத் தோண்டிப் பார்ப்பவை.
- புதினம் ‘ஒரு தனி வீடு’: தனிமனிதனின் சுதந்திரம் மற்றும் சமூகக் கட்டுப்பாடு குறித்த சிக்கல்களை இது பேசுகிறது.
- சிறுகதைகள்: அவரது கதைகள் பெரும்பாலும் குறியீட்டுத் தன்மை கொண்டவை. அவை வாசகனைச் சிந்திக்கத் தூண்டுபவை.
- மெய்யுள்: இது அவரது கவிதை மற்றும் தத்துவச் சிந்தனைகளின் தொகுப்பு. இதில் அவர் மொழியை ஒரு தியானத்தைப் போலப் பயன்படுத்தியிருப்பார்.
காந்தியமும் சர்வோதயமும்
தளையசிங்கம் காந்தியச் சிந்தனைகளில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவர். வன்முறை அற்ற சமூக மாற்றமே நிலையானது என்று அவர் நம்பினார். பாரதியார் காந்தியைப் பற்றிப் பாடிய ‘புதிய சகாப்தம்’ குறித்த வரிகளைத் தளையசிங்கம் அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டுவார். அரசியல் என்பது தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது அரசியல் தத்துவம்.
புங்குடுதீவு மண்ணின் மைந்தராக சமூகப் பணி
தனது எழுத்துப் பணிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, புங்குடுதீவின் சமூக முன்னேற்றத்திற்காக அவர் களத்தில் இறங்கிப் பணியாற்றினார். குறிப்பாக, சாதியக் கொடுமைகளுக்கு எதிராக அவர் குரல் கொடுத்தார். ‘சமபந்தி போஜனம்’ போன்ற புரட்சிகரமான செயல்களைத் தனது கிராமத்தில் முன்னெடுத்தார். உயர்ந்த தத்துவங்களைப் பேசும் ஒருவர், அதைத் தனது சொந்த வாழ்க்கையிலும் செயல்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.
மு. தளையசிங்கத்தின் இறுதி நாட்களும் மரபுச் சொத்தும்
1973 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 2 ஆம் தேதி, தனது 38 ஆம் வயதிலேயே தளையசிங்கம் காலமானார். மிகவும் இளம் வயதிலேயே அவர் மறைந்தாலும், அவர் விட்டுச் சென்ற சிந்தனைகள் பல நூற்றாண்டுகளுக்குத் தேவையானவை. இன்று நாம் பேசும் ‘பின்-நவீனத்துவம்’ (Post-modernism) போன்ற சிந்தனைகளை 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அவர் தனது ‘மூன்றாம் பக்கம்’ மூலம் கோடிட்டுக் காட்டியவர்.
அவரது மறைவுக்குப் பிறகு, அவரது சகோதரர் மு. பொன்னம்பலம் மற்றும் நண்பர்களான பத்பனாப ஐயர், சுந்தர ராமசாமி போன்றோர் அவரது படைப்புகளைத் தொகுத்து வெளியிடுவதில் பெரும் பங்காற்றினர். இன்று இணைய உலகில் ‘நூலகம்’ திட்டம் போன்ற முயற்சிகள் தளையசிங்கத்தின் நூல்களை ஆவணப்படுத்தி வருகின்றன.
முடிவுரை
மு. தளையசிங்கம் என்பவர் ஒரு தனி நபர் அல்ல; அவர் ஒரு புதிய கலாச்சாரத்தின் வித்து. மனிதன் இயந்திரமாக மாறிவரும் இன்றைய நாகரிகத்தில், மீண்டும் அவனுக்குள் இருக்கும் ‘மனிதத்துவத்தை’ மற்றும் ‘தெய்வீகத்தை’ உணர்த்தும் குரலாக தளையசிங்கம் திகழ்கிறார். புங்குடுதீவு ஈன்றெடுத்த இந்த மகா கலைஞனைப் போற்றுவது என்பது, தமிழ் மொழியின் தத்துவச் செழுமையைக் கொண்டாடுவதற்குச் சமமாகும்.
